Drabina z kości: Dzieciak (3)

"Drabina z kości - Dzieciak"

3. Szansa

– No ale – podjął temat Joker, nagle energiczny i ożywiony. – Owszem, Lex wpada i ze mną gada i to jest właśnie problem. Nawet nie wiem, czy jest całkiem martwy, czy trochę mniej...

– Jak można być trochę mniej martwym? – zapytała Ivy, marszcząc brwi.

– Nie wiem, zapytam, jak się następnym razem objawi.

– Co on, Jezus jakiś?

– Nie wiem – wzruszył ramionami i sprawiając wrażenie, jakby absolutnie się tym nie przejmował. – Ale biorąc pod uwagę ,co sądzi na swój temat, to może i owszem.

To, że Lex Luthor miał osobowość narcystyczną i był przekonany o własnej wielkości nie stanowiło nawet tajemnicy poliszynela. To był fakt powszechnie znany i uważany za coś równie normalnego, jak to, że człowiek wstaje rano i idzie do pracy. Albo to, że Superman potrafi latać. Nikt nie dumał nad tym, to po prostu był fakt.

– No i jak się pojawia, to się buja i gada, i gada, i gada – smęcił Joker. – I nie mogę go zastrzelić, ani nawet mu przyłożyć, żeby się zamknął, bo skurwiel jest niematerialny.

– Znaczy, z duchem gadasz – upewniła się Pamela.

– No.

– To się nazywa omamy, któreś kolejne tabletki ci musiały zaszkodzić – skwitowała Pamela.

– Też tak myślałem. – Klaun wzruszył ramionami. – Pierwszy raz mnie zastał, jak śliniłem się do ściany w Arkham, bo jakiś pielęgniarz złapał fazę na bycie trigger-happy ze strzykawką i wbijał mi igły, gdzie popadnie. No to sobie z nim pogadałem i wszystko pięknie, ale jak mi chemia zeszła, to skubaniutki wrócił. Znaczy Lex, nie koleś od strzykawek. Ten raczej nie wróci.

– Mogło ci się tylko wydawać, że zeszła.

– Pam, skarbeńku, akurat ja wiem, kiedy jestem wcięty, a kiedy nie.

– Ty, to  jesteś wcięty cały czas, szkoda tylko, że nie ścięty na amen – przewróciła oczyma. Gdyby cholerny klaun miał odporność na chemikalia taką, jaką powinien mieć przeciętny człowiek, to nie żyłby już od bardzo, bardzo dawna.

– Och, Pam, te urocze gry słów... gadałaś ty ostatnio z Riddlerem?

– Odczep się od tego, z kim ostatnio rozmawiałam – prychnęła. – I wytłumacz mi lepiej, co ja tu właściwie robię i dlaczego Harley mówiła coś o jakimś dziecku.

– A bo mamy jedno na stanie – wzruszył ramionami.

– Ty... – zmrużyła gniewnie oczy i ruszyła do przodu, żeby chwycić drania za fraki i obić mu mordę.

– Hej, Pam, wyluzuj! – powstrzymała ją Harley. – Nie nasze! Lexa!

– ...co?

– No, też byłam na początku tego zdania – Harley wzruszyła ramionami. – Jak mi pierożek wpadł i powiedział, że mamy zrobić sobie wycieczkę do jakiegoś tam laboratorium, bo martwy Luthor chce od niego, żeby wyciągnął stamtąd tego dzieciaka. No ale poszłam, bo może wtedy pierożek dałby luz z tym zwidem i wysadzilibyśmy coś w powietrze, no ale...

Przygryzła wargę, z odrobinę bezradną miną.

– Ale okazało się, że zwid nie wkręcał i naprawdę zgarnęliśmy dzieciaka!

– Czego mi nie mówisz? – zapytała podejrzliwie Ivy.

– Była całkiem ładna grupa ludzi, która stwierdziła, że jednak nie powinniśmy go sobie brać? – zachichotała nerwowo Harleen.

– Czyich? – zapytała krótko.

– A skąd mam to, do cholery, wiedzieć? – prychnął Joker. – Lex kolekcjonował wrogów jak znaczki pocztowe, zaczynając od Supermana! Ale skoro to dzieciak Lexa, to pewnie i tego harcerzyka w majtasach na spodniach.

– Czy ty mi właśnie powiedziałeś, że ktoś znowu próbował zrobić Superboya?

Suberboy był jedną z nielicznych osób, w sprawie których Pamela jednak nadstawiła karku w celu zdobycia konkretniejszych danych. Z biologicznego punktu widzenia kosmici nie byli w stanie mieć dzieci z ludźmi, nawet jeżeli fenotypowo sprawiali wrażenie bardzo podobnych. Genetycznie różnili się raczej konkretnie, więc największy superbohater Ameryki skazany był na los ostatniego przedstawiciela swojej rasy. Jednak w pewnej chwili, zupełnie znikąd, pojawił się Superboy. Podobieństwo i zdolności były na tyle podobne, że chłopaczka po prostu musiały łączyć więzy krwi z Supermanem. A skoro kosmita w jakiś sposób był w stanie uzyskać potomstwo…

Okazało się jednak, że nie było to naturalne poczęcie. O ile w ogóle można było poczęciem nazwać wyhodowanie organizmu w laboratorium, miksując w skomplikowany sposób materiał genetyczny kosmity i jakiegoś człowieka.

– I nawet zrobił – klaun przewrócił oczyma. – Gówniane laboratorium, jak się porówna z tym, co było pod ręką, kiedy robili tego boczącego się gnojka, musieli też dysponować resztkami, bo nie ukręcili smarkatemu łba, jak tylko zaczął się nie zgadzać kolorystycznie z Supermanem.

– Więc... – zaczęła powoli Pamela. – Ukradliście z tajnego laboratorium, należącego do jakiejś przestępczej lub rządowej grupy klona Supermana, bo duch Lexa Luthora wam kazał?

Znalezienie sensu w tym wszystkim było raczej trudne, a klaunia para wcale nie ułatwiała sprawy.

– Jemu  kazał – poprawiła szybko Harley. – Nadal jestem obrażona, że bardziej słucha Lexa.

– Bo on się nie zamyka, do diabła!

– A co ja mam do tego wszystkiego? – zapytała z ciężkim westchnieniem Poison Ivy, wiedząc z góry, jakiej odpowiedzi mogła się spodziewać.

Właściciele klona z całą pewnością wiedzieli, kto im go zaiwanił i gdzie mógł się czaić, więc – skoro Joker tak chętnie współpracował z Luthorowym duchem, że ratował jego potomstwo z probówki – para klaunów zdecydowanie nie mogła dzieciaka zatrzymać, nie wspominając o tym, że absolutnie nie nadawała się do trzymania w jej okolicy jakichkolwiek dzieci. O ile naprawdę dzieciak znajdował się chociaż w okolicy genów Lexa. Kto do diabła chciałby klonować multimiliarderów?

– Nie możemy podrzucić młodego Mercy i Hope – wyjaśnił Joker. – A Har, się okazało, nie ma zainstalowanego oprogramowania od dzieciaków, więc, droga Pam, tym razem będziesz podlewać coś trochę bardziej skomplikowanego od kwiatków.

– Dzieci się nie podlewa, idioto – syknęła, chociaż dobrze wiedziała, że to tylko żart był. – I skąd ta pewność, że ja się w ogóle zgodzę?

– Ależ Pamelo – zaśmiał się Joker. – Przecież wszyscy wiedzą o twoim małym... problemie, jeżeli idzie o te kwestie.

– Zejdź ze mnie natychmiast, albo nie ręczę za siebie – powiedziała chłodno.

– Ja tylko prawdę mówię – wzruszył ramionami i na twarz przywołał najbardziej niewinny wyraz, na jaki było go stać. – A prawda wygląda tak, że sama z siebie się nie rozmnożysz. Nikt też nigdy nie pozwoli ci wziąć cudzego dzieciaka, nie z twoją bogatą przeszłością i cudowną reputacją. Powinnaś nam podziękować, bo to twoja jedna, jedyna szansa, skarbeńku.